رفتن به بالا

حرف تازه

تعداد اخبار امروز : 8 خبر


  • سه شنبه ۴ مهر ۱۳۹۶
  • الثلاثاء ۵ محرم ۱۴۳۹
  • 2017 Tuesday 26 September

میرحسین مومنی زاده* : اصل مدیریت واحد بر سرزمین؛ اصلی جدی و قابل دفاع است. این موضوع در اداره شهر موضوعیت بسیار زیادی پیدا می کند. اینکه کسی شهردار باشد و مدیریت آب، برق، گاز، تلفن و… در شهر، بر عهده دیگری باشد، اساسا بی معنا بوده؛ بطوریکه در بسیاری از موارد موجب ایجاد تداخل در […]

میرحسین مومنی زاده* : اصل مدیریت واحد بر سرزمین؛ اصلی جدی و قابل دفاع است. این موضوع در اداره شهر موضوعیت بسیار زیادی پیدا می کند. اینکه کسی شهردار باشد و مدیریت آب، برق، گاز، تلفن و… در شهر، بر عهده دیگری باشد، اساسا بی معنا بوده؛ بطوریکه در بسیاری از موارد موجب ایجاد تداخل در روند اجرای امور می گردد.
برای اجرای هرچه بهتر برنامه‌های عمرانی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و آموزشی در شهر می بایست مدیریت واحدی وجود داشته باشد که از تمامی برنامه‌ها مطلع بوده و از هدررفت منابع و انرژی به واسطه موازی کاری جلوگیری کند.
به طور مثال در شهر رشت؛ ادارات و سازمان‌هایی وجود دارند که برنامه‌های مشابه یکدیگر را با نام‌های متفاوت اجرا کرده و به خاطر سیستماتیک نبودن، این برنامه‌ها به سرانجام خاصی نمی‌رسند و عملا وضعیت ساخت و ساز درون شهری نیز متاثر از این وضعیت خواهد بود؛ بطوریکه وقتی مدیریت ادارات مذکور از یکدیگر جدا باشند، هرکدام از آنها برای اجرای عملیات عمرانی خود هزینه‌های گزافی را جهت حفاری متحمل می‌شوند که اگر مدیریت واحدی وجود داشته باشد، می‌توان برای هر محله برنامه خاصی پیش بینی کرده و تمام عملیات عمرانی را بصورت همزمان به پایان رساند. واضح است؛ فارغ از هزینه‌ها و خساراتی که عدم وجود مدیریت واحد به بار می آورد، نارضایتی و عدم اعتماد مردم نسبت به مجموعه مدیریتی شهر نیز به دنبال آن خواهد بود که متعاقبا می تواند خطرات غیرقابل جبرانی را به شهر و شهروندان تحمیل کند. در بسیاری از موارد اقدامات عمرانی ادارات مذکور در سطح شهر بدون اطلاح شهرداری صورت گرفته و حفره‌های ایجاد شده بدون سرپناه، تسطیح و آسفالت رها شده که هم زیبایی بصری شهر را مخدوش کرده و هم خسارات سنگینی را به شهروندان وارد کرده است.
در شرایط امروز آنچه اهمیت می یابد لزوم توجه به مدیریت واحد و یکپارچه شهری است و لاجرم می بایست مدیریت ادارات آب، برق، گاز، تلفن و حتی راهنمایی و رانندگی و هر آنچه که مدیریت شهر بدان مرتبط است را به شهرداری ها تفویض کنیم تا شهر کارآمدتر اداره شود. شاید هم اکنون نتوان به طور قاطع درباره حوزه های فرهنگی و آموزشی بحثی به میان آورد اما در حوزه های خدماتی و فیزیکی با جرات می توان بر این عقیده پا فشرد.
این کار شورای شهر را واقعا شورای شهر خواهد کرد. در شرایط کنونی شورای شهر صرفا شورای شهرداری (به معنای امروزی آن) است. اگر شورای شهر به معنای واقعی شورای شهر باشد؛ مشارکت مردم در اداره شهر که می توان تاثیر آن را به کل کشور نیز تعمیم داد هم معنای واقعی تری پیدا خواهد کرد. همچنین این کار بسیاری از تعارض های منطقه ای را از بین خواهد برد.
با این کار دولت هم به کارهای سیاست گذاری خواهد پرداخت و در جایگاه رفیع تری قرار خواهد گرفت. در حقیقت با تفویض امور این چنینی فلسفه وجودی فرمانداری در مسائل امنیتی محقق شده و کارکرد متفاوتی پیدا خواهد کرد. شهر در حقیقت یا فرماندار خواهد داشت؛ یا شهردار؛ و این کار حجم فعالیتهای اداری کشور و بروکراسی را کاهش و تعاملات و مدیریت منطقه ای را آسان خواهد کرد.
البته غالبا با طرح چنین موضوعی، گفته می شود؛ فساد در شهرداری ها زیاد است و یا اینکه شوراهای شهر و شهرداران توانمندی بالایی ندارند و امثال آن… که البته معتقدم این گزاره ها نمی تواند مانع اصلاحات اساسی باشد. این مسائل را هم باید یکی پس از دیگری و به مرور حل کرد؛ لیکن نباید آنها را بهانه ای برای حفظ وضع موجود بدانیم.
با توجه به ماده ۱۳۷ برنامه چهارم توسعه که از واگذاری مسئولیت‌هاى موازى دستگاه‌هاى دولتى به شهردارى‌ها سخن می گوید، می‌توان دسته‌ای از تصدی‌های مربوط به دستگاه‌های اجرایی را به شهرداری ها واگذار کرد تا بر این اساس مدیریت یکپارچه شهری معنا یابد. مسلما با اجرای طرح مدیریت یکپارچه شهری این خسارات به حداقل خواهد رسید و انتظار می‌رود تا شوراهای اسلامی شهرها و نمایندگان مجلس شورای اسلامی؛ فارغ از جدل‌ها و بحث‌های سیاسی، مقدمات تصویب و اجرای این طرح را فراهم کنند.

*مشاور برنامه ریزی و امور عمرانی فرماندار رشت

انتشار مطالب و یادداشت های دریافتی الزاما به معنای تایید محتوای آن نیست و به منظور تنویر افکار عمومی از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

یادداشتی از سارنگ حسن پور؛

جوانگرایی و نسل بازنشسته ای که قصد خداحافظی ندارد!

سارنگ حسن پور - خبر کوتاه و بود و بهت برانگیز! دوباره خبر را مرور میکنم : “با تصویب نمایندگان مجلس، مقامات از شمول قانون ممنوعیت به ‌کارگیری بازنشستگان مستثنی شدند” (اینجا) با خود می اندیشم در سالی که همه از مقام معظم رهبری تا ریاست جمهور و همه افرادی که خودشان را صاحبنظر در کشور میدانند از لزوم جوانگرایی در سطوح مدیریتی کشور و ضرورت بکار گیری و اشتغال جوانان و بالا رفتن سن مدیریتی کشور سخن میگویند؛ اینگونه مصوبات از نمایندگان مجلس شورای اسلامی را با چه معیار و ملاکی باید پذیرفت؟ در کشوری که نرخ جمعیت بیکار و فارغ التحصیلان دانشگاهها و نیروی آماده به کارش دائما در حال افزایش است آیا لازم است که برای مقامات که البته هنوز وسعت واژه اش را نمیدانیم ولی احتمال میدهیم تا سطوح میانی و مدیران کل استانی نیز تسری یابد از افراد بازنشسته استفاده شود؟ پذیرفتنش منطقی نیست که در طول ۳۹سال بعد از گذشت انقلاب هنوز هم به همان نسل اول انقلاب دل خوش کرده ایم و هنوز هم آنان را وارثان بلاتغییر انقلاب و کشور میدانیم و قصدی برای منتقل نمودن تجربیات کشورداری برای نسل بعدی نداریم و حتی برای ادامه حضور بازنشستگان قانون تصویب میکنیم و از نمایندگان مجلس علی الخصوص نمایندگان لیست امید که خودشان با همت و حمایت و حضور همین جوانان پرشور و با انگیزه و آگاه توانستند به کرسی های بهارستان دست بیابند؛ بعید است که به این مصوبه رای مثبت داده باشند که اگر اینگونه باشد باعث تاسف است. نتایج از این دست مصوبات اشتباه و کارشناسی نشده در میان مدت و در وضعیت فعلی چه بسا در کوتاه مدت، باعث عدم بکارگیری و اشتغال جوانان و بالا رفتن سن ازدواج و افزایش آمار طلاق و ایجاد فضای یاس و دلمردگی و سایر آسیبهای اجتماعی در حوزه جوانان که خواهد بود. بهتر است کمی جدی تر به مسائل نگاه کنیم و مسائلی که با تدبیر قابل حل هستند قبل از آنکه به بحران تبدیل بشوند ؛ فکر اساسی برایشان بشود. حرف تازه: انتشار یادداشت های دریافتی الزاما به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت انجام رسالت مطبوعاتی و آشنایی مخاطبان با فضای روز جامعه منتشر می شود. منبع : گیل نگاه  

آخرین اخبار