رفتن به بالا

حرف تازه

تعداد اخبار امروز : 3 خبر


  • سه شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۵
  • الثلاثاء ۱۸ ربيع ثاني ۱۴۳۸
  • 2017 Tuesday 17 January
یادداشتی به قلم محمد ابراهیم خلیلی،شهردار سابق رشت؛

آفت های مدیریت

محمد ابراهیم خلیلی* : یکی از مشکل ترین و سخت ترین وظایفی که مدیران سازمان ها در حین انجام وظایف قانونی,فنی و اختصاصی خود برعهده دارند کنترل تمایلات شخصی و احساسات باطنی و نفسانی خویش است. (حتی علی رغم تظاهری که چنین مدیرانی در هنگام خدمت و مدیریت، در این زمینه، یعنی مدیریت متخصصانه از خود […]

محمد ابراهیم خلیلی* : یکی از مشکل ترین و سخت ترین وظایفی که مدیران سازمان ها در حین انجام وظایف قانونی,فنی و اختصاصی خود برعهده دارند کنترل تمایلات شخصی و احساسات باطنی و نفسانی خویش است.

(حتی علی رغم تظاهری که چنین مدیرانی در هنگام خدمت و مدیریت، در این زمینه، یعنی مدیریت متخصصانه از خود نشان می دهند و این طور وانمود می کنند که کنترل خواهش های نفسانی خود را در دست دارند,اما در حقیقت و نه در واقع، این چنین نیست و به تعبیری باید گفت قطعا اتخاذ این نوع رفتار مدیریتی، هر چند که سعی می شود تا نشان داده نشود،باید گفت ،عوام فریبانه و یا حتی فریبکارانه به حساب می آید).
هر چند در اغلب موارد و در برخی از افراد این خود کنترلی بسیار سنگین و به دلایلی چند که در فرصتی دیگر باید به آن پرداخت نزدیک به محال به نظر می رسد. ام باید اذعان کرد که، کنترل خواهش های نفسانی غیر ممکن هم نیست و شواهد دیگری وجود دارند که مدیران مهذب و تربیت یافته و معتقد به آموزه های اعتقادی و دینی و مدیریتی، موفق به انجام آن و کنترل نفس خود بوده اند.
این پدیده رفتاری ،از برخی از مدیران، شاید به این دلیل رخ می دهد که اساسا نفس انسان و تعصبات درونی اش نسبت به این حالت خودپرستانه،. و متعصب به خواهش های درونی، عقل او را به تصدیق و تایید امیال و عواطف خود وا می دارد و مانعی می شود برای جداسازی تابش انوار عقلی شخص از آن حقیقتی که خارج از تمایلات شخصی و نفسی او وجود دارد و او به لحاظ گرایشات متعصبانه و نفس پرستانه تمایل دارد تا از آن دور شده و نمی تواند خود را از اسارتی که به دلیل همین تعلقات درونی و تاثیرات خودپرستانه بر نفسش ایجاد شده، رها سازد!
بنابراین چه بسا بدلیل همین تحریکات درونی، بدون اختیار این گرایش های نفسانی، او و سازمان تحت مدیریتش را به لحاظ رفتارهای خودخواهانه مدیریتی که از طرف مدیر صادر می شود به طرف پرتگاه پیش می برد و از ارائه خدمات مقبول و مورد نیاز و در خواست مخاطبان سازمان دور می سازد و توسعه و پیشرفت و پایداری در خدمات مدیر و سازمان تحت امرش را، به صورتی کاملا قابل شناسایی به تعویق می اندازد.
در حقیقت بروز چنین روشی از این نوع از مدیران نمایانگر آن است که این مدیران در دنیای کوچک درونی خود به اعمال مدیریت می پردازند وبه همین دلیل ،به آنچه که برای دیگران ، یعنی همکاران سازمانی و یا مخاطبان اصلی سازمان ، حائز اهمیت است، وقعی نمی نهند و به نظرات آنان عمدتا ارزش قابل توجهی را قائل نمی شوند. در این حالت چنین مدیرانی طوری عمل می کنند که گویی فقط داستان های ساخته ذهن آن ها و ایده ها و طرح هایی که مورد نظر خودشان است، واقعیت داشته و ارزشمند و قابل اجرا هستند و بنابر این خودشان را خردمندتر و متفکرتر و مدیرتر از دیگران می پندارند و به اصطلاح ، خود و اندیشه اشان را یک برند به حساب می آورند و همواره از برند شدن و برند ساختن داد سخن می دهند.
در واقع هویدا شدن چنین رفتارها و عملکردهای مدیریتی ناشی از غرور خودخواهانه ،داشتن نگاه حقیرانه به دیگران,وجود فشارهای اجتماعی، عدم توان در انتخاب گزینه های دیگر,علاقه مندی به متمایز بودن از دیگران و یا عوامل مختلف دیگری نشات می گیرند که مرتبط با تمایالات نفسانی و تفکر و غرور شخصی مدیر تجلی می نماید.چنین مدیرانی به دلیل قرار داشتن در شرایط نامساعد سازمانی و فشارهای طاقت فرسای بیرونی و درونی و حتی مهمتر از این موارد ،به لحاظ تمایل خود برتربینانه در مدیریتی که اعمال می کنند ناخواسته به اشتباهات بیشتری گرفتار می شوند و سازمان و مخاطبان اصلی آن را که اساسا مردم هستند را با مخاطرات بیشتری مواجه می سازند و به همین خاطر، آثار مدیریتشان در آینده و احیانا بعد از کنار رفتن آن ها از منصبی که دارند بیشتر از زمان حضورشان جلوه می کند و ملموس تر و قابل مشاهده تر می شوند و زیان های خسارت بار مدیریتشان بر دوش مخاطبان سازمان یعنی مردم، باقی می ماند و تاثیرات منفی خود را ، بیشتر از دوران مدیریتشان ، نشان خواهد داد.
اقداماتی که این مدیران با چنین دیدگاه هایی صورت می دهند حتی اگر دارای فواید کوتاه مدت باشد اما بدون تردید شامل خسارت ها و ضررهای بلند مدت است.
پیامدهای منفی در طولانی مدت، ماحصل جدایی ناپذیر پذیرش رویکردهایی از این نوع از مدیریت در سازمان ها است که می تواند این پیام را به مخاطبان سازمان مخابره کند که آیا بهتر نبود که مدیریت سازمان تمرکز خود را در شرایط اینچنینی ، از چالش های خودخواهانه و کوتاه مدت و فواید زودگذر آن،دور می ساخت و به تامین تقاضاهای ماندگار و بلند مدت همراه با نتایج مفید و سازنده و مستمرمخاطب طلبانه و عمومی و ماندگار در دراز مدت، جایگزین می کرد؟ و از علاقه مندان به مدیریت پایبند به نظرات شخصی و متعصبانه و یا با نفس پرستان و برتری طلبان خود نما و
یا با ریخت و پاش کنندگانی که برهم زننده نظم و اعتدال و قانون هستند ، فاصله گرفته و با آنها برخوردی مدبرانه و بر اساس منافع و مصالح عمومی و تامین کننده نظرات مخاطبان ،صورت می داد؟
چرا که رفاه و ایجاد آسایش و پایداری توسعه و افزایش خدمات مورد انتظار مردم به عنوان مخاطبان سازمان در گرو اعمال مدیریتی شایسته و دارای منش و مهذب و عاری از آفت های شناخته شده ومنطبق بر قوانین و مقررات مدیریتی است که آموزه های دینی ما و آموزش های مدیریتی عدالت محور و مردم مدار هم، مکرر همه مدیران را در چارچوب سازمانی که آن را مدیریت می کنند، به تبعیت و متخلق بودن به آن ها تاکید و سفارش می کنند.
آفت هایی نظیر:
۱-علاقه مند بودن مدیر به تایید و تصدیق نظرات و عقاید شخصی و نفسانی خود، به لحاظ تثبیت و تایید عقیده و فکری که متعصبانه خود را محق به تایید آن می داند!
۲-علاقه مند بودن مدیر به خودنمایی و برتری طلبی برای یافتن منزلت فردی و اجتماعی و شاخص نشان دادن تمایلات نفسی و جاه طلبانه خود و مدیریتش!
۳-علاقه مند بودن مدیر به بذل و بخشش های غیر معقول و عاری از عدالت محوری، برای حفظ پایه های قدرت و تامین خواهش های نفسانی برای تداوم تکیه بر میز ریاست به عنوان مدیر و ارضای تمایلات درونی! 

* شهردار سابق رشت 

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

همه چیز درباره برندسازی رشت؛

قسمت اول: گفتگو با مهدی محمدی

حرف تازه : برندسازی شهری از جمله اقداماتی است که دکتر ثابت قدم به آن می نازد. به نظر می رسد که این پروژه بخشی از کار سترگ " بازآفرینی" باشد که البته ابتر باقی ماند و معلوم نشد سرنوشتش چه شد. در هر حال پس از برگزاری جلسات متمادی برندسازی رشت به نتیجه ای عجیب رسید که هیچگاه دلایل و چرایی اش معلوم نشد: " رشت، شهر جشنواره ها". در سلسله مصاحبه هایی بنا داریم به چگونگی این فرآیند بپردازیم. اولین گفتگو با مهدی محمدی است که در کارگروه برندسازی حصوری پررنگ داشت. سوال: جناب محمدی بفرمایید شما از کی وارد پروژه ی برندسازی رشت شدید؟ سلام و ممنون از شما برای این مصاحبه. تاریخ دقیق را در این لحظه به یاد ندارم ولی در اوایل زمستان سال گذشته به جلسات برندسازی شهر رشت دعوت شدم. سوال: این جلسات در شهرداری برگزار می شد یا مشاوری بیرونی اینکار را انجام می داد؟ خیر، جلسات در شهرداری برگزار میشد و متولی آن هم دفتر مطالعات شهرداری بود و البته جلسات بطور معمول باحضور خود آقای دکتر ثابت قدم برگزار می شد. سوال: افراد حاضر در این کارگروه چه کسانی بودند؟ منظور این است که از داخل شهرداری بودند؟ افراد حاضر دراین جلسات ترکیبی بودند از نیروهای شهرداری و فعالان و متخصصان حوزه های مختلف شهری، بطور آماری فکر میکنم که به لحاظ تعدادی، تعداد افراد بیرونی در جلسات، بیشتر از نیروهای شهرداری بود. سوال: برندسازی شهری چیست و چه اهدافی را دنبال می کند؟ ببینید، این یک بحث تخصصی و طولانی است که ممکن است از حوصله مخاطبان شما خارج باشد اما بطور خلاصه اگر در تجارت برند را نام، علامت، نشانه و یا همه اینها بصورت توامان بدانیم، ما برای یک شهر برند انتخاب نمی کنیم، بلکه برندسازی می کنیم و برندسازی یک شهر ترکیبی است از دانش، تدبیر و تجربه که می تواند با برتری دادن به نام شهر، باعث افزایش اعتبار و شهرت یک شهر نزد مخاطبان و جامعه هدف شده و می تواند بطور مستقیم به کسب شهرت، جذب سرمایه گذار، توسعه گردشگری، افزایش درآمد و بهبود زندگی شهروندان بیانجامد. سوال: هدف از برندسازی رشت چه بود؟ جذب سرمایه گذار یا جلب توریست؟ این دو بحث از هم منفک نیستند، شما برای جذب سرمایه گذار باید جذابیت اقتصادی داشته باشید و یکی از راههای ایجاد جذابیت اقتصادی جلب توریست و درامدهای حاصل از آن هست. سوال: این فرآیند چگونه طی شد؟ چقدر طول کشید؟ همانطور که عرض کردم، متولی این بحث دفتر مطالعات شهرداری بود و در مورد کل فرآیند دوستان بهتر میتوانند اعلام نظر کنند، اما آن بخشی که بنده در خدمت دوستان بودم از اینجا شروع شد که پرسشنامه ای برای بنده به عنوان عضوی از همان عنوانی که خود شما به آن اشاره کردید شورای برندسازی ارسال شد که شعارهایی را که براساس مطالعات و نظرات مخاطبین انتخاب شده بود، برای نظرسنجی و اولویت دهی. در انتهای فرم هم عنوان شده بود که اگر خودتان هم شعاری را مدنظر دارید بنویسید. از این ...

آخرین اخبار