رفتن به بالا

حرف تازه

تعداد اخبار امروز : 2 خبر


  • سه شنبه ۲۶ دی ۱۳۹۶
  • الثلاثاء ۲۸ ربيع ثاني ۱۴۳۹
  • 2018 Tuesday 16 January
معاون میراث‌فرهنگی تهران خبر داد؛

خانه نیما را از فهرست آثار ملی کشور خارج کردند

حرف تازه – سیروس‌نیا گفت: دیوان عدالت اداری به‌رغمِ وجود اسنادی که نشان می‌دهد خانه دزاشیب، خانهٔ نیماست؛ در تاریخ ۱۵ آبان‌ماه ۱۳۹۶ این خانه را از فهرستِ آثار ملی خارج کرد. خانه نیما یوشیج در سال ۱۳۸۰، مصادف با سالمرگِ شاعر در فهرست آثار ملی کشور ثبت شد. حال، پس از گذشت ۱۶ سال، […]

حرف تازه – سیروس‌نیا گفت: دیوان عدالت اداری به‌رغمِ وجود اسنادی که نشان می‌دهد خانه دزاشیب، خانهٔ نیماست؛ در تاریخ ۱۵ آبان‌ماه ۱۳۹۶ این خانه را از فهرستِ آثار ملی خارج کرد.

خانه نیما یوشیج در سال ۱۳۸۰، مصادف با سالمرگِ شاعر در فهرست آثار ملی کشور ثبت شد. حال، پس از گذشت ۱۶ سال، خبر‌ها حاکی از آن است که این خانه از فهرست آثار ملی ایران خارج شده و در وضعیتِ نامساعدی به سر می‌برد.

سپیده سیروس‌نیا ضمن اعلام این خبر گفت: متأسفانه اخیراً مالکان خانهٔ نیما، به دیوان عدالت اداری شکایت کرده‌اند مبنی بر اینکه هیچ سند و مدرکی در خصوص اینکه این خانه متعلق به نیمایوشیج است، وجود ندارد و از دیوان خواسته‌اند تا این خانه از فهرست آثار ملی کشور خارج شود. دادگاه هم به‌رغمِ دفاعیات سازمان میراث فرهنگی و موارد مندرج در پروندهٔ ثبتی و دیگر اسنادی که نشان می‌دهد این خانه، عملاً خانهٔ نیماست؛ متأسفانه به درخواستِ مالکان رأی مثبت داده و این خانه را در تاریخ ۱۵ آبان‌ماه ۱۳۹۶ از فهرستِ آثار ملی کشور خارج کرده است. 

معاون سازمان میراث فرهنگی استان تهران ادامه داد: در رأی دیوان اینگونه آمده است که هیچ‌گونه سندِ ثبتیِ واجد ارزش قضایی در نسبتِ خانه مورد نظر، با نیما وجود ندارد و با توجه به آن، حکم خروج از ثبت صادر شده است. البته ما هنوز نمی‌دانیم که آیا دیوان عدالت اداری، پروندهٔ ثبتیِ خانه را استعلام کرده است یا خیر. این مسئله‌ مهمی است که باید مشخص شود و دیوان عدالت اداری باید به آن پاسخ دهد.

وی دربارهٔ اقداماتی که سازمان میراث فرهنگی برای جلوگیری از خروج این خانه از فهرست آثار ملی انجام داده نیز گفت: ما دفاعیات خود را به دیوان عدالت اداری ارائه دادیم و از آن‌ها خواستیم که در رأی خود تجدیدنظر کنند، ولی درخواست ما رد شد. درنهایت به‌رغمِ موجودیت اسناد کافی در این‌باره، این حکم صادر شده است. دیوان عدالت اداری تنها به شرعیات تکیه کرده تا بندهای قانونیِ سازمان میراث فرهنگی. 

وی در پاسخ به این سؤال که آیا مالکِ خانه از ورّاث نیما (و به‌طور خاص، پسر او)ست یا خیر؛ گفت: اسامی مالکان خانه به گونه‌ای است که به نظر نمی‌رسد از اقوام نیما باشند. در پرونده‌ای که پیش ماست، «شریف‌نیا» به وکالت از مالک خانه «سهرابی» به دیوان شکایت برده‌است. 

سیروس‌نیا گفت: خانه‌ای که از ثبت خارج می‌شود به این معنا نیست که مالک می‌تواند آن را تخریب کند. این ملک قاعدتاً به دلیلِ شخصیت مهمی که در آن حضور داشته، بنایی ارزشمند است و مالک حق تخریب آن را ندارد. 

وی با اشاره به دلایل احتمالی این اقدام از سویِ مالک خانه گفت: زمین این خانه بزرگ است و در منطقه ۱ تهران واقع شده است. به همین خاطر شاید مالکان، پیگیر این موضوع هستند تا با خارج کردنِ خانه از فهرست آثار ملی، مجوز تخریب و نوسازی را از شهرداری بگیرند.  

وی دربارهٔ وضعیت فعلی این خانه گفت: چند باری یگان‌ حفاظت میراث خواسته از خانه بازدید کند اما چون کسی نبوده که در را باز کند، نتوانسته‌اند به خانه ورود کنند. با این حال، گویا خانه‌‌ رها شده است، اصلاً به آن رسیدگی نمی‌شود و در وضعیت بدی به سر می‌برد.

خانه نیمایوشیج واقع در محلهٔ تجریش تهران (خیابان دزاشیب، خیابان رمضانی، کوچه رهبری) است. اهالی محل می‌گویند این خانه، محل رفت‌و‌آمد معتادان شده است.

photo_۲۰۱۸-۰۱-۰۲_۲۳-۵۳-۴۲وضعیت کنونیِ خانه نیما در دزاشیب

38

عالیه خانم (همسر شاعر) و نیما در خانه‌ی دزاشیب

39

نیما، بهمن محصص و نیکولا بوویه در خانه دزاشیب

34

 نیما و پسرش (شراگیم) در خانه دزاشیب

ایلنا

اخبار مرتبط

نظرات

یادداشت ویژه

روزگار سیاست بدون آیت الله

حرف تازه - در یک سال اخیر شاید شیخ حسن روحانی که در سال‌های اخیر پیوند سیاسی اش با آیت‌الله هاشمی رنگ و بویی متفاوت تر به خود گرفته بود، بیش از همه بار نبودن آیت الله را بر دوش خود احساس کرد. لیلا شریف نوشت: یکسال از رفتن «آیت الله سیاست» گذشت، یک سالی پرتلاطمی که در گوشه و کنار سیاست آن از انتخابات تا همین اعتراضات اخیر، سیاست پیشگان چپ و راست گاه و بیگاه از جای خالی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی سخنی به میان آورد. در این میان شاید شیخ حسن روحانی که در سال‌های اخیر پیوند سیاسی اش با آیت‌الله رنگ و بویی متفاوت تر به خود گرفته بود، بیش از همه بار نبودن آیت الله هاشمی را بر دوش خود احساس کرد، چه آنکه پایه های حضور روحانی در پاستور مدیون مدد رسانی هاشمی رفسنجانی بود و هم او بود که در ۴ سال سخت دوره اول ریاست جمهوری همیشه پشت دولت روحانی ایستاد.  آیت الله در همان روزهای منتهی به انتخابات ۹۲ زمانی که پای حمایت از حسن روحانی به میان آمد، با صراحت گفته بود:« از همان ابتدا در مجمع تشخیص بحثمان این بود که آقای ناطق نوری نامزد شوند اما ایشان گفت نمی آیم. سپس به آقای روحانی پیشنهاد دادیم که نامزد شود.» شاید حسن روحانی در همان ۴ سال سکانداری دولت یازدهم، زمانی که در کارهایش به بن بست می رسید، بهترین مرجع برای مشکل را در هم کلامی با آیت الله هاشمی می دید، اما پس از فوت مرد اعتدالی سال‌های اخیر سیاست ایران، روحانی به خوبی درک کرد که دیگر چنین ملجاء و مأمنی برای او در عبور از بحران‌ها وجود ندارد و باید تنها مسیر ریاست بر پاستور را طی کند. ای کاش ها در نبود هاشمی «در روایت اسلامی داریم که وقتی عالم مومنی از دنیا می رود رخنه و روزنه ای به وجود می آید که چیزی نمی تواند جای آن را پر کند. جامعه این را در یک سال گذشته کاملا فهمید و خلاء حضور او احساس می شود.»، این گفته سیدرضا اکرمی رئیس شورای فرهنگی نهاد ریاست جمهوری و عضو جامعه روحانیت، روایتی است از «ای کاش‌هایی» در نبود آیت الله. شاید بیراه نباشد که برای درک بهتر این خلاء بر اتفاقاتی که در بازه زمانی یک سال گذشته و در نبود آیت ‌الله  کشور را درگیر خود کرد، مروری داشته باشیم. کارزار انتخاباتی روحانی در نبود آیت الله آخرین روز اردیبهشت ماه روزی بود که روحانی آن را در تقویم سیاسی خود به عنوان دومین برد انتخاباتیش علامت زد. بردی که اگر از انتخابات سال ۹۲ سخت تر نباشد، آسانتر هم نبود.  شیخ دیپلمات که در خرداد ۹۲ با حمایت تمام قد آیت الله هاشمی وارد گود رقابت شده بود، چند ماه مانده به انتخابات ۹۶ مهم ترین حامی خود را از دست داد.  در این هنگام بود که تکرار سخنانی که آیت الله جسته و گریخته در ماه های قبل فوتشان در رابطه با گزینه انتخاباتی سال ۹۶ زده بودند، ...

آخرین اخبار